نمی دونم تا حالا شده احساس کنی یه چیزی کم داریاحتیاج داری تا به یه چیزی برسی که آرومت کنه،مهم نیست که اون چیه،مهم اینه که این احساس رو داشته باشی،احساس کنی بدون اون پوچی ، نیستی

ولی بدتراونه که ندونی چی میخوای و دنبال چی هستی.یه جورایی گیج باشی،یه جورایی بی هدف.

آخه این انصافه؟ تویی که همه چیز داری ،یعنی خودش همه چیز بهت داده،هر چیزی که فکرشو بکنی،چیزایی که خیلی ها حسرتشو می خورن، ولی تو داری اما با این حال باز هم راضی نیستی.نه اینکه از اونایی که داری راضی نباشی و ناشکری کنی،نه،صد هزار بار هم خدا رو شکر می کنی ولی یه چیز دیگه ازش می خوای،یه چیزی که به هرکس ندهند،یه چیز گنده

وقتی جالب می شه که بخوای اونو یه شبه داشته باشی و از راهش هم وارد نشی و کارتو تموم کنی،یعنی یه جورایی رفع زحمت کنی...

وقتی هم که فکر می کنی، نمی دونی اینو باید از اون بخوای ،از خودت یا از اطرافیانت.

این اولین باره که بعد از ۱۸سال زندگی حرفای دلمو می نویسم.چون اصلا عادت به نوشتن ندارم و حتی عادت ندارم احساسات درونی ام رو به کسی بگم .

خدایا از این همه لطف و نعمت ممنونم.خدایا شکرت .خدایا ممنون که همیشه حواست به من هست.

ممنون که معجزه کردی و من یکی از کارای خلاف طبیعتم رو انجام دادم و

 برای خودم از دل نوشتم