راهی

سیاه و سفید

روزگار سياه و سفيد است
سفيدي اميدم مي دهد و سياهي ها توان
به اميد سفيدي ها سیاهی را تحمل مي كنم

                                خبري از رنگ نيست
                                            خبري از سبز نيست
                                                         آسمان آبي نيست
حلقه زرد اما
قرمزم را مي فشارد تنگ تنگ
قرمزم آرام باش
سبز و آبي در راه
     خسته اما پايدار
               سوي تو مي آيند
شايد امروز
                    فردا
                               سال دگر
                                                 شايد هرگز
بخند
آرام باش
        قرمز باش

+نوشته شده در چهارشنبه 1385/05/25ساعت1:37توسط رضوان |