راهی

دفتر دل را برای هرکه میگشایم به جای آنکه آن را بخواند آن را خط میزند.

انگار دوباره زبانم باز شده است ، خدا کند ادامه داشته باشد.شاید به خاطر تخم کبوترهایی است که می خورم.تخم کبوتر زبان را باز میکند و زبان که باز شود دل هم باز میشود. امروز یک دوست قدیمی سراغم را گرفت.خیلی تعجب کردم .ذوق کردم و کم مانده بود از خوشحالی از حال بروم.

خیلی عجیب و باورنکردنیست. در عرض یک شب زندگی آنچنان دگرگون میشود که حتی به یادآوردن گذشته خیلی دشوار میشود.آن وقت تو می مانی و یک دنیا سوال.تو می مانی و مشتی خاطرات.گیج ومنگ میشوی.کسی متوجه نمیشود حتی فکرش راهم نمیتواند بکند.فقط میگویند چرا دیگر این نیستی؟ چرا دیگر آن نیستی؟آنها هم حق دارند و تو هم دلیلش را نمیدانی.آنقدر دست و پا میزنی که از فرط خستگی بی رمق میشوی و آن وقت است که تخم کبوترها تنها راه نجات است.

وتو دوست دیگر که اینجا را نمی خوانی و دم از دوست داشتن و دوستی عمیق میزدی،من خودم را از شما جدا نکردم ، سرنوشت من را از شما دور کرد.دور شدن برای شما معنی جدایی را میدهد، برای من نشان از غربت دارد.هنوز هم روزهای با شما بودن از بهترین خاطرات من است و مطمئنم من قدر باهم بودن ها را بیشتر از شما میدانم.

+نوشته شده در شنبه 1386/05/27ساعت15:52توسط رضوان |