راهی

افاضات من!!!

منم دلم برای اون دختر میسوزه با اون مادر و پدرش. با اون طرز زندگی کردنش. با اون وضع اتاقش. با اون خونه و زندگی که داره توش زندگی میکنه. با اون آینده نامعلومی که در انتظارشه. با اون روح زخمی و خسته...

اما دلم به این خوش نیست که اون طلاها و فرش ها و ساید بای ساید ها و خونه زندگی شلوغ و مثلا کامل از هر نوع وسیله ، براش خوشبختی میاره و همه بهش غبطه میخورن و باعث آرامشش میشه.

من دلم به این خوشه که ساده ام و ساده زندگی میکنم و عشق و محبت پدر و مادر رو دارم. دلم به این خوشه که پدر و مادرم نون بازوی خودشون رومی خورن و صبح تا شبشون به این نمیگذره که چطور میتونن هر چیزی که در چند قدمیشون وجود داره رو صاحب بشن و کمبوداشون رو جبران کنن. دلم به چشم و دل سیر پدر و مادرم خوشه. دلم به مهربونیا و از خودگذشتگی هاشون خوشه...

من بیشتر از اینکه چشم سرم رو به کار بندازم چشم دلم رو به کار میندازم و با دیدن اون هایی که اون دختر دلش میسوزه ، یاد زحمت و تلاش پدرم و صبر و قناعت مادرم میفتم.

مطمئنا هر کس در هر جا و مکانی ایستاده ، ثمره پدر و مادر و آبا و اجدادشه.

ای کاش رفیع ترین جایگاه ها به چشم ما جایگاه رفیع انسانی باشه نه خونه و ماشین و طلا و ...

ای کاش به جای خریدن کیلو کیلو طلا برای دخترت ، معنی درست زندگی رو بهش یاد میدادی ، البته مادری که خودش لنگ میزنه چنین انتظاری رو نباید ازش داشت...

ای کاش برای همدیگه مرحم دل باشیم نه سوهان روح...

+نوشته شده در یکشنبه 1387/08/26ساعت13:13توسط رضوان |

اندر مزایای صف نانوایی

صبح همکلاسیم خانم الف زنگ زد و قرار شد غروب با هم بریم پیاده روی. بارون هم میومد و هوا عالی بود. خیابونا هم شلوغ. چقدر خوبه که تازگی ها تنهاییام کمتر شده و بیشتر میرم بیرون.

کلی زیر بارون خیس شدیم و حرف زدیم. بعدشم من رفتم نون بخرم. تو صف خانم های بسیــــــــــــــــــار خاله زنکی تشریف داشتن که از همه چی حرف میزدن فقط چون زبان اصلی صحبت میکردن من یکی درمیون متوجه میشدم و تازه کلمات تخصصی رو هم نمیفهمیدم. نگین بعد از این همه زندگی اونجا چقدر آیکیو به خرج میدی که ناراحت میشم میرم خودکشی میکنم به جون خودما

یه خانومه هم اومده بود که تو اون بارون و هوای تاریک یه عینک آفتابی زده بود به چشماش. یعنی چشماش کبود بود که نمی خواست کسی ببینه؟ نـــــــــــه ایشالله که به دلیل ثابت شدن ضرر آب باران برای چشم عینک زده بود.(البته همین چند ساعت پیش ثابت شده ها)

داشتن می گفتن پس زنش کو؟ اون یکی گفت چند وقته نمیاد. باز اون یکی گفت از این که ماهی 200 تومن بده به یه کارگر که بهتره. منم گفتم جریان چیه. گفتن خانم آقای نانوا میاد نونوایی و کار میکنه. خمیرو آماده میکنه ، نون میذاره تو تنور ، نون میده به مردم و ... . جالبه. فقط خانمهای محترم شغل شریف نانوایی رو تصرف نکرده بودن که ظاهرا دارن از خجالت این یکی هم در میان.

دولت محترم مردم رو به همه کار واداشته ، دیگه این که چیزی نیست.

ــ لیلا خانم می تونم بپرسم شما کی هستی؟

+نوشته شده در سه شنبه 1387/08/07ساعت19:24توسط رضوان |